அசையா பெண்டுலம்


நொடிப் பொழுதில் மாறிப் போகின்றேன்
நினைவிலியாகவும் கனவிலியாகவும்
அகத்தடிமையாகவும் புறம்போக்காகவும்.
தனித்தே கிடக்கிறேன்
கனவிற்கும் நினைவிற்கும் ஒரு தப்படி
தெளிவில்லாமல் அலைவுறுகிறேன்.
நிதானித்து நிலையாய் நகர்கிறது காலம்.
நன்றி : தீராநதி. செப்டம்பர்' 2017

வானெங்கும் சாம்பல் நிற குளுமை

Related image



வானெங்கும் சாம்பல் நிற குளுமை
இன்றைய தேதி கிழமை தெரியவில்லை
ஓயாத அலையெழும் பெருங்கடலிலிருந்து 
ஆரஞ்சுக் கோளம் மஞ்சள் உருளையாகி 
மணற் துகளெங்கும் வெண்மை தெளித்தது.
அதனைக் குழைத்து அகர வரிசையில்
தலைப்பிட்டு தொகுப்பாக்கினாள்.
தென்கிழக்கில் மிதக்கும் விண்மீன்களை 
தொட்டுத் தொட்டு ஒளியேற்றுகிறாள்.
விழித்திரையில் 120 பாகையில் துழாவி
'மேகா'வென்றழைத்து தலைவருட
கரைந்து பொழிந்தது தற்செயலானது அல்ல
ஆழியின் குரல் ஓங்காரமாக ஒலிக்கத் தொடங்கியது.

நன்றி : தீராநதி - செப்டம்பர் '2017

குழந்தைமையின் காலம்

(மதிப்புரை- காலச்சுவடு ஆகஸ்ட்'2017 இதழில் வெளியானது)

குழந்தைகள் புத்தகங்களைப் பையிலடுக்கும் திங்கட் கிழமைகளில் அன்று கேட்கப்படும் கேள்விகளுக்கெல்லாம் அரைகுறைப் பதில்களும் அதட்டல்களுமே அவர்களுக்குக் கிடைக்கின்றன.                      -பாலசுப்ரமணியன் பொன்ராஜ்.
திங்கட்கிழமைகள்’ குறித்த கவிதையில் வரும் வரி இது. இதை என்னால் வாசித்துவிட்டு எளிதில் கடக்க முடியவில்லை. உண்மையில் திங்கட்கிழமைகளில் மட்டுமா நாம் அரைகுறைப் பதில்களைத் தருகிறோம்? பதில்களைவிடக் கேள்விகளைக் கடப்பது மிகுந்த சிரமம். அதுவும் நமக்குத் தெரியாத கேள்விகளைக் கேட்டுவிட்டால்? அதுவும் குழந்தைகள் போன்ற எளியோர் கேட்டுவிட்டால் அச்சமயத்தில் கிடைக்கும் பதிலைச் சும்மா இட்டுக் கட்டுவோம் அல்லது அதை மீறினால் ‘சும்மா இருக்க மாட்ட?’ என்கிற எரிச்சலோடு மேற்கொண்டு, அவர்களின் முகம் பார்ப்பதைக் கண்டிப்பாகத் தவிர்த்துவிட்டு ‘உலக மகா காரியங்களில்’ ஈடுபடுவோம்.
என்னவாயிற்று நமக்கு, எதற்கு இந்த எரிச்சல், முகம் திருப்பல் யாரிடம்? நம் காலத்துக்குப் பின்னே நாளையும் இருக்கப் போகிறவர்களிடம்.. மனிதம் போற்றுவதும் குழந்தைமையை மதிப்பதும் நம் அனுபவத்திலும் கற்றலிலும் வரவில்லையா என்ன?   எங்கேயோ எதையோ தொலைத்துவிட்டதாய் நினைத்துக்கொண்டு எல்லா இடங்களிலும் தேடிக்கொண்டிருக்கிறோம். என்ன தேடுகிறோம் என்ற கேள்விக்கு எல்லோரிடமும், ‘நிம்மதியான பாதுகாப்பான வாழ்வு,’ என்ற ஆகச் சிறந்த பொய் ஒன்று இருக்கிறது. இந்தப் பொய்யுலகின் ஆகச் சிறந்த அபத்தமும் கூட. உலகையே ஒற்றைக் குடையின்கீழ் கொண்டுவந்த ஐரோப்பாவைத் தனக்குள் இருக்கும் ஆன்மாவைத் தொலைத்துவிட்டதாக நாவலாசிரியர் ஹெர்மன் ஹெஸ்ஸே (Herman Hesse)கூறுகிறார். இந்த வகையில், டிஜிட்டலைஸ்டு இந்தியாவில் நாம் இழந்து வருவது  குழந்தைமை என்னும் பேராற்றலை! ஒளிவேகத்தைத் தொடப்போகும் இன்றைய பெருவளர்ச்சிப் பாதையில் நம்முள் இருக்கும் குழந்தைமைகளைத் தொலைத்து விடுகிறோம் என்பதில்லாமல் தற்காலக் குழந்தைகளிட மிருந்து அதனைப் பிடுங்குகிறோம். நோயும் நொடியுமாக இருந்தபோதிலும் மருந்துகளின் துணைகொண்டு  சராசரி மனித ஆயுட்காலத்தை அதிகரித்துக்கொண்டதாக மார் தட்டிக் கொள்ளும் நாமே, குழந்தைகளின் குழந்தைமைக் காலத்தைக் குறைக்க முயற்சி செய்துகொண்டிருக்கிறோம்.

ஆனாலும் காலம், எதிர்த் தன்மையில் பயணிக்கும் அல்லது கடக்க நினைக்கும் மனித இனத்தைத் தோற்கடித்துக் கொண்டே இருக்கிறது. என்னளவில் குழந்தைமைகளைப் பறிக்க நினைப்பவர்களும் இப்படி ஏமாந்து நிற்பதாகவே எண்ணுகிறேன். என் நினைப்புக்குச் சாட்சியாக இதோ ந. பெரியசாமியின் ‘குட்டி மீன்கள் நெளிந்தோடும் நீலவானம்.’
ந. பெரியசாமிக்கு இதற்குமுன் மூன்று தொகுப்புகள் வந்திருக்கின்றன. அவற்றிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட என்பதைவிட இதில் இன்னும் கவனத்துடன் மொழியை மிக நுணுக்கமாகக் கையாண்டு குழந்தைகளின் உலகத் திற்குள் பிரவேசித்து இருக்கிறார். அதே கவனமும் நுணுக்கமும் வாசிப்புக்குத் தேவைப்படுகிறது. ஒருவேளை இதனை நீங்கள் மறுவாசிப்புக் கோரும் கவிதைகள் என்று எடுத்துக்கொண்டாலும் தவறில்லை. நம் ‘மேதைமை’ தாங்கிய கண்களின் முன்னே ஒரு காட்சியாக,  குழந்தை களின் ‘பேதைமை’ பொங்கும் செயல்பாடுகளைச் சொல்லும்
கவிஞர், முடிவில் அந்தக் காட்சிகளைத் திரும்பிப் பார்க்கவைத்து வேறு தரிசனங்களைத் தருவிக்கிறார்.
புதைந்த  குரல்கள்
தரையில் படுத்திருந்தவன் / உஷ்..யென பெரும் சப்தமிட்டு / அமைதியை வாங்கினவன் / நெடுநேரம் காதுகொடுத்து / ஆச்சரியத்தோடு அழைத்தான் / தவளை கத்துகிறதென / அடப்போடாவென்று புறக்கணித்தோம் / அவ்வப்போது தொடர்ந்தபடி இருந்தான் / வாத்து போகிறது / கொக்கு கூப்பிடுகிறது / பாம்பு சீறுகிறது / மீன்கள் கொஞ்சுகின்றதென...
மதிய பொழுதொன்றில் / வெய்யிலுக்காக வீட்டின்முன் ஒதுங்கியவர் / அப்பொழுதெல்லாம் அடர்ந்த மரங்கள் சூழ / பெரும் குளம் இருந்தது / இங்கே என்றார்.
மேலோட்டமாக இந்தக் கவிதையைப் பார்க்கும்போது அந்தச் சிறுவன் தீர்க்கதரிசி என்கிற ஆபத்தான பார்வை யைத் தவிர்த்து, கவனத்துடன் அதன் நுண்ணியக்கத்தை அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.  இந்த வகையில் சிறுவன் மொசைக் கல்லில் வாழவில்லை. அடர்மரங்களுடன் தவளை, வாத்து, கொக்கு, பாம்புடன் வாழ்கிறான். சொல்லப்போனால் குளத்தில்தான் தூங்குகிறான். எதனையும் அவனிடமிருந்து பறிக்காமல் காலம், அவன் நினைவுகளில் ஊடுருவி அவனுக்கான உலகத்தைத் தருகிறது.
‘சாயற்கனி’ என்னும் கவிதையில்..
தொட்டி வளர்த்திருந்தது / மணத்தக்காளி செடியை / சாயமேறித் தொங்குகின்றன / நீர்த்துளிகளாக கனிகள் /
இதில் ‘வளர்த்திருந்தது’ என்பதைக் கவனிக்கத் தவறிவிட்டால் கவிதையில் முழு அர்த்தமும் இழந்து கவிதை தட்டையான பார்வையைத் தந்துவிடும் அபாயம் உண்டு. இப்படியாக மொழிதலை மிக நுண்ணிய தன்மையுடன் கையாண்டு பல திறப்புகளைச் செய்கிறார்.
உண்மையில், குழந்தைகளிடமிருந்து மரப்பாச்சியைப் பறித்தால் அவர்கள் நட்சத்திரங்களிடமிருந்து அதனை வாசனையுடன் பெறுவார்கள். நிழலைத் தராமல் போனால் ஒரு மரத்தையும் அதனைச் சார்ந்தவற்றையும் பறவைகளிடமிருந்து பெற்றுக்கொள்கிறார்கள். மீன்களைக் காண்பிக்காமல் போனால் திமிங்கலத் தீவை உறவாக்கிக் கொள்கிறார்கள். அவர்கள் தனக்கானதைப் பூமியின் ஆழத்திலிருந்தும் வான், வெளி, பிரபஞ்சங்களில் இருந்தும் பெற்றுக்கொள்கிறார்கள்.. அப்படி உருவாக்கிய ‘அருவி’..
இறுக மூடினான் முன்பின் கதவுகளை / திரைச்சீலைகளால் மறைத்தான் ஜன்னல்களை / துவட்டிக் கொள்ளவென துண்டுகளைக் கொடுத்தான் /அவனது அடுத்த கோமாளித்தனமென பரிகசித்துக் கொண்டிருக்கையில் சாரலில் நனையத் துவங்கினோம் / சித்திரத்தில் பிறப்பித்திருந்தான் அருவியை.
இதில் ஓர் அருவியை மீட்டெடுப்பது மட்டுமல்லாமல் பிறரை நனைக்கவும் செய்கிற மனம் குழந்தைகள் தவிர வேறு யாருக்கு வரும்? ‘அலெக்ஸ் மரம்’ என்னும் கவிதையில் மரத்தை உருவாக்கி அதற்கு நாமகரணமும் செய்துவிடுகிறது இம்மனம். ஆம், படைத்தவன் அறிவிப்பதுதானே சரி?
இங்கே வேறொன்றையும் குறிப்பிட வேண்டும். தொகுப்பில் இப்படியாக நிறைய சித்திரங்கள் குழந்தைகளால் வரையப்படுகின்றன. ஆதியில் ஒரு சொல் இருந்தது என்பார்கள்; அந்தச் சொல்லின் வடிவம் ஒரு சித்திரமாக இருந்திருக்க வேண்டும் என்ற அனுமானத்தைத் தவிர்க்க முடியவில்லை.
தொகுப்பு முழுக்க குழந்தைகளின் ஆதங்கம், கற்பித்தல், கற்பித்தலை மீறும் உடைப்புகள், தேடல்கள்  போலவே அவர்களுக்குள் என்றுமே கனன்றுகொண்டிருக்கும் மாய உலகைப் பல கவிதைகளில் உருவாக்குகிறார்  ந. பெரியசாமி. அவருக்கு இது மிகச் சரியாய்க் கைவந்திருக்கின்றது. கவிதைக்குள் ஒருவித மாயப் புனைவு சேரும்போது அக்கவிதைக்குத் தனித்த அடையாளம் கிடைத்துவிடுகிறது. மாய உலகம் என்கிறபோது நான்கு தலை, எட்டுக் கைகள், மூன்று வால் போன்ற ‘அவதாரங்களை’ உருவாக்காமல் அருவி, மரம், கனி, கனியின் நிறம், அடர் கானகம், கதை சொல்லும் நட்சத்திரங்கள், தொடர் மலைகள், தனித்த வானத்திற்குத் துணையாய் நிலா, சூரியன், நட்சத்திரங்கள் என்று கை நழுவிச் செல்லும் இயற்கையை மாய உலகத்துள் கொண்டு வருகிறார். இது மேலும் கவிதைக்கு நிலைத்தன்மையைத் தருகிறது
‘இது கதையல்ல..’
அன்று வானம் / நெருக்கமான நட்சத்திரங்களோடு இருந்தது / தூண்டிலை / வான்நோக்கி வீசிக்கொண்டிருந்தான் / செய்கை புரிதலற்றிருக்க வினவினேன் / பூத்திருக்கும் மீன்களை / பிடிப்பதாக கூறினான் / பார்க்கக் கேட்டேன் /அனுப்பி விட்டேனென்றான் / அழும் குழந்தைகளுக்கு /கதை சொல்ல.
குழந்தைகளின் உலகத்தை அந்தக் குழந்தைகளே சொல்ல, கேட்க, வரைய, படைக்க அதனை நமக்குக் காட்சிப் படுத்திக்கொண்டே வருபவர் ‘நிழல் சுவை’ என்கிற கவிதையில் அவரே அதுவாக மாறும் விந்தை தெரிகிறது. தொகுப்பில் மிகச் சரியாய் வந்திருக்கும் கவிதை இது.

உப்பு நீரில் ஊற வைத்து / கழுவிய திராட்சையை / தின்றிடத் துவங்குகையில் / நரி வந்து கேட்டது / நாலைந்தை ஆய்ந்து கொடுத்தேன் / புலி வந்தது / சிறு கொத்தை ஈந்தேன் / குட்டிக்கரணம் இட்டவாறு / குரங்கு வந்ததைத் தொடர்ந்து / ஆடு மாடு கோழி பூனையென / மகனின் உருமாற்றப் படையெடுப்புகள்...
எனக்கேதும் வேண்டாமென / கொடுத்த திராட்சையின் சாயலை / விழுங்கிக்கொண்டிருந்தேன்.
தொகுப்பு முழுக்கவே குழந்தைகள் தவறவிட்ட உலகத்தை மீட்டு எடுப்பது போலவே பல கவிதைகள் இருப்பதாலும் தொடர் கவனப்பட்ட வாசிப்பைக் கவிதை கோருவதாலும் ஒருவிதச் சலிப்புத்தன்மை எழுவதைத் தடுக்க முடியவில்லை.
பள்ளிக்கூடம்’ (பக்.9): அதன் நுழைதலில் ‘கையசைப்பின் புன்னகை’ (பக்.21), அதனில் நுழைந்ததின்  விளைவாக ‘வலியின் சித்திரங்கள்’ (பக்.8) போன்றவை  நமது கல்வி அமைப்புபற்றிக் குறை கூறினாலும், ஒவ்வொரு குழந்தையுமே ஒவ்வொரு உலகம் என்பதை மறுக்க முடியாது. பல்வேறு உலகம் ஒரே கூரையின்கீழ் சேரும்போது அவரவர்களின் தனி உலகிலிருந்து தங்களுக்கான கனவு உலகத்தை மீட்டுருவாக்கம் செய்துகொள்கிறார்கள். இதனை நாம் கண் கூடாகப் பார்க்கலாம். ஆண்டாண்டு காலமாய் வேப்பமர உச்சியிலிருந்து இரயிலு வண்டிவரை ‘பூச்சாண்டி’ தொடர்வதை இடித்துரைத்தவர் (‘பூச்சாண்டி கவிதை’ பக்:16) இதையும் ‘கரு’வாக வைத்து இருக்கலாம் என்பது என் எண்ணம்.
குழந்தைகள் இழந்த உலகம், மண், காற்று, நீர்மை, விளையாட்டு, சக உயிரினங்களுடன் உறவு, பயணம் போன்றவற்றை எல்லாம் வற்றிப்போக வைத்ததின் பின்னணியாக விளைநிலங்களைக் களவு செய்யும் சமூக மாற்றமும் சுயநல அரசியலும் உள்ளது என்பதையும் அதற்குப் பலி கொடுக்கப்படுவது நம் தலைமுறைகள் என்பதையும் நேரடியாகச் சொல்லாமல் ஒருவித  குறுகுறுப்பு உணர்வை ஏற்படுத்துகிறார் கவிஞர்.
தொகுப்பின் சிறப்பாக, தனித் தன்மையாக நான் கருதுவது  குழந்தைகள் செய்வதைத் தள்ளிநின்று அப்படியே நமக்குக் காட்சிப்படுத்துவதே. அவர்கள் செய்வதை, சொல்வதை, கேட்பதின் மூலம் இது இதனைக் குறிக்கின்றது போன்ற நீதி சொல்லும் விவரணைகளைத் தெரிந்தே தவிர்த்திருக்கிறார். இந்த ‘தவிர்த்த’ காட்சிப் படுத்தல், தாயிடம் பால் குடித்த குழந்தை அப்படியே வாய் பிளந்து மணம் குறையாமல் உறங்கும் தருணத்தில், துடைப்பதற்குக்கூட மனமில்லாமல் அந்த அழகை அவ்வண்ணமே ரசிப்போமே.. அது போன்ற ஓர் அழகைத் தொகுப்புக்குத் தருகிறது.  அப்படியே துளியும் சிந்தாமல் குறையாமல் அவ்வழகை அள்ளித் தருகிறது வடிவமைப்பும் அட்டைப் பட ஓவியமும். வியப்பைத் தரும் விலையுடன் மிக நேர்த்தியாகத் ‘தக்கை பிரசுரம்’ வெளிக்கொண்டு வந்திருக்கிறது.

குட்டி மீன்கள் நெளிந்தோடும் நீலவானம்
(கவிதைகள்)
ந. பெரியசாமி
வெளியீடு:
தக்கை
15, திரு.வி.க. சாலை,
அம்மாப்பேட்டை
சேலம்- 3
பக்கம்: 40  
ரூ. 30

நன்றி : ந.பெரியசாமி, பாலசுப்ரமணியம் பொன்ராஜ், தக்கை பதிப்பகம், காலச்சுவடு

இந்த நாள் உன்னைப் பற்றி எழுதச் சொல்கிறது



முன் அந்தியில் பேரலை கண்டு வியந்த இத்தருணத்தில்
முதல் முறை கைகளைப் பற்றிக் கொண்டதை நினைத்துக் கொள்கிறோம் .
நதியின் குளிர்மை வானமெங்கும் விரவியிருப்பதை உணர்கிறோம்.
கீச்சொலிகளின் சங்கமம் சிற்றோடையின் ரீங்காரத்தைக்  கடத்துகின்றன.
தூய மெல்லுடலின் கனிவு முன் பனியை மலர்த்தியது.
மோனத் தகிப்பு நிலமெங்கும் புனைவதை தேகச்சூடு உணர்த்துகிறது.
மேனியெங்கும் மேவிய விழி வருடல் ரோமங்களில் மீச்சிறு துளியை உதிர்க்கிறது.
வார்த்தை தள்ளாடுகையில் தூவலாய் தெளிக்கிறது கதகதப்பான பசலை.
சர்ப்பம் நிகர்த்த பெருமூச்சு நம்மிடையேயான இடைவெளியை சுக்குநூறாய்  நொறுக்குகிறது.
விரல் சேர்ப்பில் செவ்வந்தி தளர்ந்து இருள் போர்வையில் ஒடுங்குகிறது.
இந்நாள் வரை துயின்ற மழையொலி சிலிர்த்து எழுகிறது 
பிழம்பின் பொறிகளென.
இரவின்  பேருரு தீண்டலற்ற
தனிமையின் அகாலத்தை அசை போடுகிறது.

நன்றி : விகடன்தடம்'ஆகஸ்ட் 2017

கண்டடையும் உன்மத்தம்



இரவு பனியாய்
நோய்மையின் பேரச்சம் நீக்கமற்று கிடக்கிறது.
அரவம் தழுவிடிலோர் மேனி
உடற்கவசங்களை தரித்துக் கொண்டது.
முன் இறந்த காட்டுயுயிர் ஆவிகளின் தாகத்திற்கு
வற்றாத நீருற்றுகளை அடைய இன்னும் சில கணங்களே.
மிகு உலகில் மிகு வெக்கையில்
மிகு அலைதலில் மிகு தனிமையில்
கண்டடைய கூடும் முரண்களின் அடையாளம்.

நன்றி : மலைகள்.காம்
ஓவியம் : Jean basquiat boxer(இணையத்தில் எடுக்கப்பட்டது)

கதிரொளியால் உருகாத உறைபனி கட்டிகள்




உன்னுடன்
கடற்கரை சாலையில் நடந்தேன்.
அங்காடித் தெருக்களைக் கடந்தேன்.
திரையரங்குகளை விமர்சித்தேன்.
கோவில்களை வலம் வந்தேன்.
குளங்களை நேசித்தேன்.
குறிப்பாக, அந்த வில்வ மரத்தடி குளம்.

கனமற்று போன கணத்தில்
ஒரே ஒரு பொழுதையேனும் குற்றமில்லா
நகரத்தில் வாழ்வதை அறிந்தேன்.

எல்லா பொழுதுகளும் வெண்மையில்
கழிக்க விரும்பினாலும்,
இடர் செய்யும் அந்நியர்களின் தலையிடும்
அனுமதியுடனே நிகழ்ந்தது.

உன்னிடமிருந்து வரப்பெற்ற
இந்த வெறிச்சோடிய குறுஞ்செய்தியில்
யாதொன்றையும் அறியேன்
எதனின் பொருட்டு பித்தாக வேண்டும் என்பதை.

நன்றி : மலைகள்.காம்
நிழற் படம் Thanks to Goran Kalanji 

புதிய களத்தில் நடனமிடும் நவ மோகினி

(எழுத்தாளர் வ.கீராவின் 'மோகினி' என்கிற சிறுகதை தொகுப்பு குறித்து..)

அம்புலி மாமாவில் முதன் முதலில் கதை படிக்க தொடங்கினேன். அதிலிருந்து ஒரு பித்தாய் ஒரு பக்க கதை, குறுங்கதை, நெடுங்கதை, நீண்ட கதை, நிமிட கதை, நொடி கதை என்று பல வடிவான கதைகளை படித்துக் கொண்டே இருக்கின்றேன். பல பக்கங்கள் நாவல் தரும் அனுபவத்தை திறப்பை ஒரு சிறுகதை தந்து விட முடிகிறது என்று நான் நம்புகிறேன். உண்மையில் நாவல் படிப்பதில் ஒரு சோம்பல்தனம் வந்துவிடுகிறது. தற்பொழுது சிறுகதை குறைந்து விட்டது என்பதை ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை. சமீபத்தில் மறைந்த க.சீ.சிவகுமார், அசோகமித்திரன் சிறுகதையில் தான் இயங்கி வந்தார்கள். தற்கால இணைய காலத்தில் கணிசமான அளவு கதை எழுதபவர்களும் கூடி தான் இருக்கிறார்கள். மேலும் என் போன்ற வாசக மனநிலையில் இருந்து சொல்வது என்றால் சிறுகதை’கள்’ ப(கு)டித்து பழகியவர்கள் அதனை வீர்யத்தை எந்த காலத்திலும் குறைந்தது கொள்ள போவதில்லை. அப்படி தேடித் தேடி படிப்பவர்களுக்கு வ.கீராவின் மோகினி ஒரு புதிய அனுபவத்தை தரும். 

நாம் இதுநாள் வரையிலும் அறிந்த அல்லது பொதுவாக பேசிக் கொள்ளும் லாரி பற்றி, அதை சார்ந்தவர்களின் வாழ்வு முறை பற்றிய அதிருப்தியான பார்வையை புரட்டிப் போட்டு, இணக்கமான கோணத்தில் அணுக வைக்கிறது 'மோகினி'. “லாரி டிரைவர் ராஜாகண்ணு” திரைப்படம், பாலகுமாரனின் “இரும்பு குதிரைகள்” காட்டிய பொய் பிம்பங்களை இந்த தொகுப்பு, லாரியின் மொழியேலேயே சொல்வது என்றால்  "நசுக்கி" போடுகிறது. 

இப்படியான கதைகளுக்கு தமிழில் ஒரு மரபு இருந்தாலும் தொகுப்பில் உள்ள கதைகளை அந்த மாதிரியான இலக்கிய வகைமைக்குள் கொண்டு வருவதற்கு சிலர் விருப்பபட மாட்டார்கள். ஏனென்றால், வடிவம் மட்டுமே சிறுகதை என்ற வடிவில் இருந்தாலும் உள்ளடக்கம், மொழி, தொடங்குவது முடிப்பது போன்ற எவ்வித வகை மாதிரியகவும் இந்த கதைகளை சேர்த்துக் கொள்ள முடியாது. ஒன்றை அழுத்தமாக சொல்லலாம், வ.கீரா தொகுப்பில் சில அனுமானங்களை சேர்த்து இருக்கிறாரே தவிர எந்த கதையும் புனைவு அல்ல என்பதை வாசிப்பில் அறிந்துக் கொள்ள முடியும். தொகுப்பில் பல கதைகள் லாரி சார்ந்த வாழ்வு முறையை அதன் சுணக்கத்துடன் அதே சமயத்தில் சுவாரசியம் குன்றாமல் நேரடி சம்பவங்கள், கதாபாத்திரங்கள் வழியே நம்முடன் பகிர்ந்து இருக்கிறார் வ.கீரா.   

டிஜிட்டல் இந்தியாவில் நீண்ட நெடிய முடிவுறாத சாலைகளை போலவே தொகுப்பு முழுக்க லாரி டயர், தார்ப்பாய் போன்ற லாரி உதிரி வஸ்துக்களுடன் சாதியும் வருகிறது. சமூகத்தின் எல்லா அடுக்குகளிலும் ஒன்றென கலந்து விட்ட சாதி இங்கேயும் இருக்கிறது என்பதுடன் எந்த மண்ணிலிருந்து எழுதினாலும் அந்த மண்ணின் வாசனையுடன் சாதியும் வரும் என்பதில் நாம் திண்ணமடைகிறோம். வ.கீரா மேலும் ஒரு விஷயத்தை மிகத் தெளிவாக வைக்கிறார். சாதிய ஒடுக்க முறை ஒவ்வொரு சமூகத்திலும் யார் யாரால் நிகழ்த்தப்படுகிறது என்பதையும் எவ்வித பூடகமின்றி சொல்லி விடுகிறார்.. தொகுப்பில் லாரி டிரைவர் ராஜாக்கண்ணுவின் இடுப்பு விலா எலும்பில் விழும் உதையை(யாரால் அந்த உதை என்பது தனி சுவாரசியம்)விட அந்த வசை சொல் "எச்சப் பொறுக்கிக்கு சாதி ஒரு கேடு..". இந்த வாசவு எல்லோருக்குமானது எப்பொழுதுமானது என்பதாலேயே தொகுப்பில் இந்த கதை என்னளவில் முதன்மை பெறுகிறது. 

கதை சொல்லுபவர்களுக்கு சமகால அரசியல் பார்வை மிக முக்கியமானது. அந்த கதைகள் சொல்லப்படும் காலமும் களமும் புரிந்து கொள்வதற்கு இது ஒரு வகையில் தோதாக அமைந்தாலும் வாசகனை தலையாட்டும் பாணியில் இருந்து விலகி நிற்க வைக்கவும் சுயசிந்தனையுடன் புரிந்து கொள்வதற்கும், ஒரு வகையில் வாசகனை பெருமைபடுத்தும் விஷயமும் ஆகும். 

தொகுப்பு பல இடங்களில் அரசியல் நிகழ்வுகளை விமர்சனங்களை நேரடியாக வைக்கிறார் வ.கீரா. இதற்கு சரியான உதாரணம் "குறத்திக் கவுண்டனுர் கதை" இந்த கதையில் தெரியும் எள்ளல் தாண்டி சாதிய அடுக்கு முறையையும் அதன் எதிரான செயல்பாடுகளையும் அதன் விளைவுகளையும் தெரியப்படுத்துகிறார்.

திருவண்ணாமலை கோயிலில் மோகினி என்ற ஒரு சிற்பம் உண்டு. தரிசனம் முடித்து வருபவர்கள் அதனை பார்க்க மாட்டார்கள். கடவுளிடம் வாங்கிய வரங்களை இவள் பறித்துக் கொள்வாளாம். அதனால் அந்த பக்கமே திரும்ப மாட்டார்கள். 'மோகினியின் உருவங்கள்' கதையில் வரும் மோகினியும் அப்படித்தான் இருக்கிறாள். ஆனால் வரங்களை அல்ல சாபங்களை. அத்துணை சாபங்களையும் ஒரே புணர்வில் அள்ளி முடிந்து கொண்டு  ஓடிச் செல்வதாகவும் தான் பாவவிமோசனம் அடைந்து விட்டதாகவும் டிரைவர் ராமசாமி நம்புகிறார். தொகுப்பில் மிக சிறப்பாய் வந்து இருக்கும் கதை இது. இப்படி ஒவ்வொரு பாவப்பட்ட ஜீவன்களுக்கும் வாரி அள்ளிக் கொள்ள ஒரு மோகினி இருக்கத்தான் செய்கின்றன போலும். மோகினி கிடைக்காதவர்கள் இங்கே 'பாவியாக, ஆவியாக' அலைகிறார்கள் என்பது வேறு கதை. 

இந்த தொகுப்பில் தனித்து நிற்பது தமிழு மற்றும் லெச்சுமி என்ற இருவேறு சூழலில் வாழ்ந்த பெண்களின் கதை. இரண்டு பெண்களுமே தான் வாழ்ந்த சமூக அமைப்பின் மூலமே சிதைக்கப்பட்டு பலி கொள்ளப்படுகிறார்கள். அதில் குறிப்பாக 'லெட்சுமி', சாதிய அடுக்குமுறை ஒருபக்கம் இருந்தாலும் சாதிக்குள்ளேயே இருக்கும் கட்டுப்பாடுகள் நம்பிக்கைகள் அடுக்குமுறைக்கு ஒரு போதும் குறைந்தது இல்லை குறிப்பாக பெண்களின் மீதான அடக்கு முறை சகிக்க முடியாது. தெய்வ வழிப்பாட்டு முறையும் அதனை சார்ந்த பொருளாதார செலவினங்களும் ஒரே சாதியில் இருக்கும் எல்லோருக்கும் பொதுவாக இருப்பதில்லை. இந்த விளைவாக வரும் தனி மனித உளவியல் சிக்கலும் மனித உறவுக்குள் பிரிவினையும். பெண் உடலுக்குள் நடக்கும் இயற்கை மாற்றமே அவளை காவு வாங்க வைக்கிறது என்பதை லெச்சுமி கதை சொல்லுகிறது. 

எல்லா காலத்திலும் தொன்ம தெய்வமான சின்ன செல்லியாயிலிருந்து லெட்சுமி வரைக்கும் காவு கொடுக்க வேண்டியிருக்கு. இப்படியான ஒரு தொன்ம தெய்வத்தின் முன் 'கார்த்திக்கு'(நிறமற்றவளின் கண்கள்') அந்த விபரீதம் நிகழ்த்தப்படுகிறது. இப்படியான விபரீதங்களுக்கு ஆண்டாண்டு காலமாய் அறியப்பட்ட பெருந்தெய்வத்திலிருந்து சிறுதெய்வங்கள் என்று சொல்லப்பட்ட எல்லா தெய்வங்களும் வெறும் சாட்சியாக மட்டுமே நின்று கொண்டிருக்கிறன என்பதை நம்மை உணரவைக்கிறார் வ.கீரா. தமிழில் அதிகம் எழுதப்படாத 'திருநம்பி' பற்றிய கதை என்பது இங்கே குறிப்பிட்டு சொல்ல வேண்டும்.
    
தொன்ம தெய்வங்களை பற்றிய வேறு ஒரு கேள்வியும் நமக்குள் எழுகிறது. ஆண் தெய்வங்களுக்கு பின்னணி கதையாக வீரமும் விவேகமும் பின்புலமாகவே சொல்லப்படும் அதே சமயத்தில் அனேக பெண் தெய்வங்களுக்கு வலியும் தியாகமும் பின்புலமாக இருக்க கடவது ஏன் என்கிற கேள்வியை இந்த கதைகள் எழுப்புகின்றன.

தொகுப்பில் 11 கதைகள். அட்டைப்படம்(கோபு ராசுவேல்) ஈர்ப்பு தன்மையுடையதாக இருக்கிறது.  வ..கீராவுக்கு இது முதல் தொகுப்பு. ஒரு படைப்பாளின் முதல் படைப்பு அவனின் Innocent மைண்ட்-யை அப்படியே காண்பிக்கும் என்பார்கள். அந்த வகையில் 'சொல்லரிக்கப்படாத காதல் கதை'யையும், சில கதைகளில் கதை முடிந்த பின்பும் சில வரிகளை வலிய சேர்த்திருப்பது போன்றவற்றை தவிர்த்திருந்திருக்கலாம்(உதாரணம்: 'தமிழு"). மேலும் லாரி பற்றிய விவரணைகள் போல அது நடக்கும் களம் இன்னும் விரிவாக சொல்லி, லாரி டிரைவர்கள் சந்தையில் புழங்குவது வழியாக சாமான்ய மக்களுடான உறவை சொல்லியிருக்கலாம். மற்றும் அவ்வப்போது நடக்கும் லாரி நிறுத்த போராட்டத்தை பற்றிய சாதகமோ, பாதிப்போ அல்லது குறைந்த பட்சம் கருத்தோ கதைகளில் எந்த இடத்திலும் வரவில்லை. அதற்கான தளமிருந்தும் மேற்குறித்து இல்லாதது பெரும் குறையாக இருக்கிறது. 

 'கட்சி தமிழால் வளர்ந்து தமிழை அழித்தது','ஒரே தேசமாக இணைக்கும் கம்யூனிஸ்ட் கடமை' போன்ற காத்திரமான நேரடி விமர்சனங்களையும், 'குட்டி குட்டி இரத்தப் பூவா மூஞ்சியல பூத்திருக்கு', 'பொம்பளைன்னா பொம்பளை சாமிக்கும் ஆகாதடி','சவுக்கடி கொடுக்க நாலு சோத்துக்கு செத்த சண்டியருங்க' என்கிற வழக்காடு சொற்தொடரை வ.கீரா சரியான இடத்தில் பொருத்தி வைக்கிறார்.. மொத்தத்தில் இதுவரை புழங்கிறாத புதிய களத்தில் நடனமிடும் நவ மோகினி, வாசகனை எந்த விதத்திலும் ஏமாற்ற மாட்டாள்.

மோகினி(சிறுகதைகள்) 
ஆசிரியர்: வ.கீரா
வெளியீடு : யாவரும் பதிப்பகம்
பக்கங்கள் : 104
விலை : 90
(ஜூலை '2017 கணையாழி இதழில் வெளியான என் கட்டுரை)
நன்றி : கணையாழி, யாவரும்.காம், வ.கீரா.